Het opvouwen van reflectorschermen en/of opvouwbare achtergronden met een metalen spiraal geeft in het begin nogal eens wat problemen. Geloof me ik heb wat piepjes gehoord toen ik er mee bezig was. Echter het opvouwen is erg eenvoudig indien je de juiste slag te pakken hebt. Een Youtube filmpje van B&H de fotografie superstore laat de juiste vouwtechniek zien. Veel succes!
dinsdag 21 december 2010
zaterdag 6 november 2010
Lichtmeten
Van alle belichtingsmogelijkheden die mijn camera's mij bieden gebruik ik voor 99% de "M" (manual) stand. De "M" stand biedt mij namelijk een aantal voordelen:
- Totale controle over de belichting
- Totale controle over de scherptediepte
- Controle over bewegings(on)scherpte
- Consistente belichting van een serie opnames
Geen van de andere mogelijkheden van de camera biedt mij deze mogelijkheden.
Uiteraard maak ik wel eens een uitzondering en gebruik ik "diafragma voorkeur" of "sluitertijd voorkeur", dit meestal wanneer ik te weinig tijd heb om zelf de controle uit te oefenen.
De "P" stand of volledig automatisch gebruik ik eigenlijk nooit. Ik ben er al snel achtergekomen dat de "P" echt niet voor Professioneel staat. In de "P" stand of de automatische stand laat je eigenlijk de beslissing voor een goed belichte opname over aan de voorkeur van een Japanse programmeur.
Ik merk regelmatig dat de automatische of half automatiche standen van de camera gebruikt worden als excuus voor een slecht belichte opname. De fotograaf gaat dan i.p.v. zijn eigen techniek te verbeteren meer op zoek naar een camera die de klus kan klaren.
In de manual stand ben je zelf verantwoordelijk voor het eindresultaat, dus gaat het fout ben je als fotograaf degene die moet gaan zoeken naar de oplossing.
Je zult nu natuurlijk zeggen dat je bij de diafragma- of sluitertijd voorkeuze ook de controle hebt want je kunt namelijk de scherptediepte bepalen of via de sluitertijd de beweging controleren.
Er zijn twee belangrijke redenen:
- De lichtmeter van de camera is afhankelijk van de reflectie van het onderwerp en werkt alles naar middengrijs toe. De camera kan onmogelijk inschatten (zelfs met de meeste moderne systemen) wat het echte onderwerp is en of dit dan wel middengrijs (oftewel gemiddeld) is.
- Wanneer je de "P" stand of de automatische stand gebruikt met TTL flitsen waarbij de flitser de hoofdlichtbron is, zal de camera de sluitertijd aanpassen voor de correcte belichting, hierbij heb je dus geen controle over de registratie van het omgevingslicht.
Om een goed belichte opname te kunnen maken moet je de beperkingen van je (ingebouwde) lichtmeter kennen. Veel donker of veel lichte delen binnen de opname kunnen de lichtmeter erg in de war brengen. De lichtmeter wil namelijk alles wat gemeten wordt terugbrengen naar middengrijs. En jij als fotograaf wilt de lichte delen licht hebben en de donkere delen donker hebben in je eindresultaat.
Hoe meet je nu een goede belichting met je camera?
- controleer de belichting via de lichtmeter
- controleer je histogram
- controleer de "hoge lichten" waarschuwing (blinkies)
- bekijk de opname op je LCD scherm
- ervaring
Een vast recept voor een goede belichting kan niet worden gegeven, iedere situatie is anders dus voor iedere situatie is het een mix van bovenstaande technieken.
Omgevingslicht zonder flits
Waarom adviseer ik het gebruik van de "M" stand? Wanneer je buiten fotografeert, zal het licht niet veel/snel veranderen, wanneer je dus een goede belichting hebt vastgesteld zul je dus in de "M" stand meer consistente opnames krijgen
- ongeacht de compositie
- ongeacht in- uitzoomen
- ongeachte de reflecterende eigenschappen van je onderwerp
- ongeacht of je meer of minder lucht in beeld krijgt door groothoek of tele
Of je nu onder gelijkblijvende lichtomstandigheden, liggend of staand fotografeert, een groothoek of een tele stand gebruikt, een hoog of een laag standpunt gebruikt zal de belichting van iedere opname anders zijn tenzij je de camera in de "M" stand hebt staan.
Een consistent belichte serie opnames zorgt natuurlijk voor minder werk in de digitale workflow bij de beeldbewerking.
OK, dat was het lichtmeten bij omgevingslicht, nu gaan we over naar het gebruik van de reportageflitser. Het wordt dan een stukje complexer.
De flitser op Manual
Wanneer je de flitser(s) op een vaste positie t.o.v. je onderwerp hebt geplaatst hetzij lost van de camera of op de camera, kun je het beste de flitser in de manual stand aansturen. Ook dan krijg je weer een consistente serie opnames. Stel de flitskracht in, maak een testfoto en pas zonodig de flitskracht aan.
Flitsers op TTL of Auto
Maar als je de flitser op je camera hebt staan en je beweegt rondom je onderwerp, ben je beter af wanneer je een vorm van flitslichtmeting ter beschikking hebt. Je beste keuze is dan de TTL stand of de Auto stand van je flitsaansturing.
We lopen nu echter snel tegen een probleem aan. De flitslichtmeting is namelijk ook afhankelijk van het reflecterend vermogen en tonale waarden van je onderwerp. Ook nu weer zal je ingebouwde lichtmeter alle informatie proberen terug te brengen naar een gemiddelde waarde (middengrijs). Dit betekend dus dat je zowel in de Auto als in de TTL stand zelf moeten blijven corrigeren en dit dan door de functie flitscompensatie (hetzij via de functie van de camera of rechtstreeks op de flitser). Tenminste wanneer je flits je hoofd lichtbron is.
Wanneer je de flitser alleen als fill-flash gebruikt wil je een zo zacht mogelijk resultaat. De beste keuze is dan je flitser in de TTL stand en dan de flits belichtings compensatie flink omlaag te zetten. In deze situatie heeft het reflecterend vermogen weinig of geen invloed op de belichting.
Wanneer ik buiten mijn flitser gebruik als invulflits (fill flash) gebruik ik meestal een flits belichtingscompensatie van -1.3 / -1.7 voor een goed resultaat. Dit is uiteraard een uitgangspunt. Wanneer iemand in de schaduw staat en ik wil de persoon goed belichten tegen een door zonlicht belichte achtergrond zal ik waarschijnlijk een flits belichtingscompensatie van 0 gebruiken.
Kortom er zijn tips, handigheidjes en hulpmiddelen maar er is geen vast recept voor een goed belichte foto.
Je kunt wel goed voorbereid zijn!
Het is altijd een goed gebruik om te werken vanuit een vast uitgangspunt. Wanneer je het een gewoonte maakt om voor een bepaalde situatie vaste instellingen te gebruiken en van daaruit te gaan corrigeren. Dit helpt je snel tot een goede belichting te komen en zorgt voor een consistente workflow.
Wanneer ik bijvoorbeeld binnen (bijvoorbeeld een receptie) moet fotograferen met mijn reportageflitser als hoofd lichtbron gebruik ik de volgende instellingen als startpunt:
- ISO 800
- sluiter 1/40 (voor mee belichten omgevingslicht)
- Groot diafragma (klein getal) f2.8 of f3.5 of f4.0
- flitser op TTL
- flits belichtingscompensatie +.3
Dan een paar testopnames en bijsturen.
Wanneer ik van binnen naar buiten ga, verander ik de standaard waarden naar:
- ISO 200 (of zo laag mogelijk)
- sluiter 1/250 (mijn snelste flitssynchronisatie)
- diafragma gemiddeld f8.0 of f11.0
Het gebruik van de maximale sluitertijd voor flitssynchronisatie is belangrijk. Dit punt is een soort sweet spot. Bij deze sluitertijd krijg je de meeste power uit je flitser en dat is belangrijk wanneer je het onderwerp goed wilt belichten en voldoende kracht moet hebben om het krachtige zonlicht de baas te blijven.
Goede instellingen als uitgangspunt zorgen voor een snel en goed resultaat en een gestructureerde workflow. Met deze basisinstellingen ben je voorbereid voor iedere situatie.
Dat was het weer voor deze keer, de volgende keer weer meer over flitsen.
Groetjes
Peter
-
- Totale controle over de belichting
- Totale controle over de scherptediepte
- Controle over bewegings(on)scherpte
- Consistente belichting van een serie opnames
Geen van de andere mogelijkheden van de camera biedt mij deze mogelijkheden.
Uiteraard maak ik wel eens een uitzondering en gebruik ik "diafragma voorkeur" of "sluitertijd voorkeur", dit meestal wanneer ik te weinig tijd heb om zelf de controle uit te oefenen.
De "P" stand of volledig automatisch gebruik ik eigenlijk nooit. Ik ben er al snel achtergekomen dat de "P" echt niet voor Professioneel staat. In de "P" stand of de automatische stand laat je eigenlijk de beslissing voor een goed belichte opname over aan de voorkeur van een Japanse programmeur.
Ik merk regelmatig dat de automatische of half automatiche standen van de camera gebruikt worden als excuus voor een slecht belichte opname. De fotograaf gaat dan i.p.v. zijn eigen techniek te verbeteren meer op zoek naar een camera die de klus kan klaren.
In de manual stand ben je zelf verantwoordelijk voor het eindresultaat, dus gaat het fout ben je als fotograaf degene die moet gaan zoeken naar de oplossing.
Je zult nu natuurlijk zeggen dat je bij de diafragma- of sluitertijd voorkeuze ook de controle hebt want je kunt namelijk de scherptediepte bepalen of via de sluitertijd de beweging controleren.
Er zijn twee belangrijke redenen:
- De lichtmeter van de camera is afhankelijk van de reflectie van het onderwerp en werkt alles naar middengrijs toe. De camera kan onmogelijk inschatten (zelfs met de meeste moderne systemen) wat het echte onderwerp is en of dit dan wel middengrijs (oftewel gemiddeld) is.
- Wanneer je de "P" stand of de automatische stand gebruikt met TTL flitsen waarbij de flitser de hoofdlichtbron is, zal de camera de sluitertijd aanpassen voor de correcte belichting, hierbij heb je dus geen controle over de registratie van het omgevingslicht.
Om een goed belichte opname te kunnen maken moet je de beperkingen van je (ingebouwde) lichtmeter kennen. Veel donker of veel lichte delen binnen de opname kunnen de lichtmeter erg in de war brengen. De lichtmeter wil namelijk alles wat gemeten wordt terugbrengen naar middengrijs. En jij als fotograaf wilt de lichte delen licht hebben en de donkere delen donker hebben in je eindresultaat.
Hoe meet je nu een goede belichting met je camera?
- controleer de belichting via de lichtmeter
- controleer je histogram
- controleer de "hoge lichten" waarschuwing (blinkies)
- bekijk de opname op je LCD scherm
- ervaring
Een vast recept voor een goede belichting kan niet worden gegeven, iedere situatie is anders dus voor iedere situatie is het een mix van bovenstaande technieken.
Omgevingslicht zonder flits
Waarom adviseer ik het gebruik van de "M" stand? Wanneer je buiten fotografeert, zal het licht niet veel/snel veranderen, wanneer je dus een goede belichting hebt vastgesteld zul je dus in de "M" stand meer consistente opnames krijgen
- ongeacht de compositie
- ongeacht in- uitzoomen
- ongeachte de reflecterende eigenschappen van je onderwerp
- ongeacht of je meer of minder lucht in beeld krijgt door groothoek of tele
Of je nu onder gelijkblijvende lichtomstandigheden, liggend of staand fotografeert, een groothoek of een tele stand gebruikt, een hoog of een laag standpunt gebruikt zal de belichting van iedere opname anders zijn tenzij je de camera in de "M" stand hebt staan.
Een consistent belichte serie opnames zorgt natuurlijk voor minder werk in de digitale workflow bij de beeldbewerking.
OK, dat was het lichtmeten bij omgevingslicht, nu gaan we over naar het gebruik van de reportageflitser. Het wordt dan een stukje complexer.
De flitser op Manual
Wanneer je de flitser(s) op een vaste positie t.o.v. je onderwerp hebt geplaatst hetzij lost van de camera of op de camera, kun je het beste de flitser in de manual stand aansturen. Ook dan krijg je weer een consistente serie opnames. Stel de flitskracht in, maak een testfoto en pas zonodig de flitskracht aan.
Flitsers op TTL of Auto
Maar als je de flitser op je camera hebt staan en je beweegt rondom je onderwerp, ben je beter af wanneer je een vorm van flitslichtmeting ter beschikking hebt. Je beste keuze is dan de TTL stand of de Auto stand van je flitsaansturing.
We lopen nu echter snel tegen een probleem aan. De flitslichtmeting is namelijk ook afhankelijk van het reflecterend vermogen en tonale waarden van je onderwerp. Ook nu weer zal je ingebouwde lichtmeter alle informatie proberen terug te brengen naar een gemiddelde waarde (middengrijs). Dit betekend dus dat je zowel in de Auto als in de TTL stand zelf moeten blijven corrigeren en dit dan door de functie flitscompensatie (hetzij via de functie van de camera of rechtstreeks op de flitser). Tenminste wanneer je flits je hoofd lichtbron is.
Wanneer je de flitser alleen als fill-flash gebruikt wil je een zo zacht mogelijk resultaat. De beste keuze is dan je flitser in de TTL stand en dan de flits belichtings compensatie flink omlaag te zetten. In deze situatie heeft het reflecterend vermogen weinig of geen invloed op de belichting.
Wanneer ik buiten mijn flitser gebruik als invulflits (fill flash) gebruik ik meestal een flits belichtingscompensatie van -1.3 / -1.7 voor een goed resultaat. Dit is uiteraard een uitgangspunt. Wanneer iemand in de schaduw staat en ik wil de persoon goed belichten tegen een door zonlicht belichte achtergrond zal ik waarschijnlijk een flits belichtingscompensatie van 0 gebruiken.
Kortom er zijn tips, handigheidjes en hulpmiddelen maar er is geen vast recept voor een goed belichte foto.
Je kunt wel goed voorbereid zijn!
Het is altijd een goed gebruik om te werken vanuit een vast uitgangspunt. Wanneer je het een gewoonte maakt om voor een bepaalde situatie vaste instellingen te gebruiken en van daaruit te gaan corrigeren. Dit helpt je snel tot een goede belichting te komen en zorgt voor een consistente workflow.
Wanneer ik bijvoorbeeld binnen (bijvoorbeeld een receptie) moet fotograferen met mijn reportageflitser als hoofd lichtbron gebruik ik de volgende instellingen als startpunt:
- ISO 800
- sluiter 1/40 (voor mee belichten omgevingslicht)
- Groot diafragma (klein getal) f2.8 of f3.5 of f4.0
- flitser op TTL
- flits belichtingscompensatie +.3
Dan een paar testopnames en bijsturen.
Wanneer ik van binnen naar buiten ga, verander ik de standaard waarden naar:
- ISO 200 (of zo laag mogelijk)
- sluiter 1/250 (mijn snelste flitssynchronisatie)
- diafragma gemiddeld f8.0 of f11.0
Het gebruik van de maximale sluitertijd voor flitssynchronisatie is belangrijk. Dit punt is een soort sweet spot. Bij deze sluitertijd krijg je de meeste power uit je flitser en dat is belangrijk wanneer je het onderwerp goed wilt belichten en voldoende kracht moet hebben om het krachtige zonlicht de baas te blijven.
Goede instellingen als uitgangspunt zorgen voor een snel en goed resultaat en een gestructureerde workflow. Met deze basisinstellingen ben je voorbereid voor iedere situatie.
Dat was het weer voor deze keer, de volgende keer weer meer over flitsen.
Groetjes
Peter
-
zaterdag 30 oktober 2010
Flitslicht verzachten
Nog niet zo lang geleden was het een stuk plastic dat apart gekocht moest worden passend bij je reportage flitser. Tegenwoordig wordt het al standaard geleverd bij bijvoorbeeld de Nikon SB-800 flitser. Ik heb het over de diffusor kap of misschien beter bekend als de Omnibounce of Stofen.
Steeds vaker zie ik dan ook fotografen rondlopen in de stad, op evenementen et cetera druk fotograferend en er op los flitsend met het stuk "tupperware" op de flitser.
Maar hoe zinvol is dit kapje nu echt?
De reportage flitsers is een relatief kleine lichtbron, dit heeft als gevolg dat wanneer we de flitser afvuren op ons onderwerp dit meestal een harde schaduw tot gevolg heeft. Het is nu eenmaal een feit dat een kleinere lichtbron een hardere schaduw oplevert dan een grote lichtbron.
Hieruit blijkt eigenlijk al direct dat het gebruik van de Omnibounce op zich geen enkel invloed zal hebben op de hardheid of zachtheid van de schaduw veroorzaakt door de flitser aangezien het oppervlak van deze kap niet noemenswaardig groter is dan de flitser zelf.
Wat doet deze diffusor kap dan wel?
Het enige dat de Omnibounce doet (het blijkt zelfs uit de naam) is het licht afgevuurd door de flitser verspreiden in alle richtingen in een hoek van 180 graden. Doen we dit binnen in een woonkamer of andere afgesloten ruimte zal het licht komend uit de flitser in alle richtingen worden verspreid en worden gereflecteerd door de muren en plafond (mits deze dichtbij zijn).
Deze nieuwe oppervlakten, vele malen groter dan de oppervlakte van de flitser, worden dan de nieuwe lichtbron. Aangezien het oppervlak van deze nieuwe lichtbron veel groter is zal het licht zachter zijn met als gevolg een zachtere schaduw.
In de openlucht heeft het gebruik van deze kap dus geen enkel nut. Het licht wordt verspreid maar zal geen oppervlak vinden om te reflecteren (de dichtsbijzijnde ster staat toch echt te ver weg).
Het enige resultaat dat je als fotograaf zult merken van de diffusor kap in de openlucht is het feit dat je batterijen sneller leeg zullen aangezien de fliser harder zal moeten werken om voldoende licht op je onderwerp te stralen.
Kortom, de diffusor kap of Omnibounce is een handige tool om je flitslicht binnenshuis te verzachten zolang er iets om je heen is om het licht te reflecteren. Aan de andere kant zijn er dan ook andere manieren (betere manieren) om het resultaat van je flitsen te verbeteren zoals indirect flitsen en of-camera gebruik van je flitser. Ga je naar buiten, haal dan zo snel mogelijk het stuk plastic van je flitser aangezien het je alleen maar batterij capaciteit kost.
Ok, dat was het.
See you next time
dinsdag 28 september 2010
Registratieve Fotografie
Al geruime tijd ben ik lid van een amateurfotografenclub. Enkele jaren geleden was dat Fotokring Midden-Limburg en nu sinds een paar jaar ben ik lid van Fotokring Geleen.
Beide clubs hebben als één van de activiteiten het bespreken van foto's van leden al dan niet in wedstrijd verband, soms door de leden zelf, soms door een externe bespreker "beoordeler".
In bijna iedere bespreking van foto's hoor ik minstens één keer maar soms vaker de term "registratieve fotografie". Het erge daarbij is dan vaak dat deze term niet wordt uitgesproken als een vorm van fotografie maar als iets vies, iets smerigs iets "not done".
Maar wat is nu eigenlijk "registratieve fotografie"?
Zoeken op Internet levert de volgende definitie: registratie (audiovisuele)
opname waarbij de camera vastlegt wat zich voor de lens bevindt '
Wanneer we deze definitie aanhouden dan is het resultaat dat elke vorm van fotografie, elke foto die we bekijken registratieve fotografie is.
Jaren geleden heb ik met een beeldend kunstenaar een discussie gehad over dit onderwerp. Zijn standpunt was dat een fotograaf zich nooit kunstenaar mag noemen omdat welke vorm van fotografie dan ook een registratie is van de werkelijkheid. In zijn optiek moet een ware kunstenaar instaat zijn om een kunstwerk te maken (in welke vorm dan ook) zonder daarbij een zichtbaar onderwerp als uitgangspunt te hebben.
Wanneer we terugkijken op de geschiedenis van de fotografie komt de belangrijke rol die het medium speelt duidelijk naar voren. Vanaf het eerste begin van de ontwikkeling van de fotografie is het gebruikt om de geschiedenis in beeld vast te leggen. Hierdoor ontstond een meer natuurgetrouwe weergave van de realiteit. Na een lange periode van ontwikkeling werd de fotografie toegankelijk voor iedereen en ontstonden er verschillende toepassingen.
Al heel snel na de ontdekking van de fotografie werd er sprake van een scheuring tussen documentair en artistiek gebruik van de fotografie. Documentaire fotografen verlangden scherpte en nauwkeurigheid, terwijl artistieke fotografen dit niet per se probeerden te bereiken.
Deze tweedeling is in de loop der jaren als maar groter geworden.
Een van de belangrijke vormen van fotografie is "documentaire fotografie" een vorm van registratieve fotografie
Documentaire fotografie onderscheidt zich echter van pure registratieve fotografie door het feit dat de fotograaf zijn visie van de werkelijkheid in de foto laat zien.
Terug naar de kreet "registratieve fotografie". Eigenlijk is dit dus de bron van fotograferen en er is zeker niets mis mee. Maar wat bedoeld de bespreker/beoordeler van de foto nu eigenlijk wanneer hij/zij zegt: "dit is een registratieve foto" (en dus niet goed).
Wat ik in de loop der jaren heb kunnen opmaken uit deze loze kreet is dat er bedoeld wordt dat de maker van de foto stomweg op de ontspanknop heeft gedrukt zonder een bewuste keuze te maken.
Maar is dat wel zo?
Ik ben van mening dat fotografen of het nu beroeps- of amateurfotografen zijn, bij iedere foto die ze presenteren hebben nagedacht. Nagedacht over het onderwerp, het standpunt, de belichting, de compositie/uitsnede, de nabewerking en/of de presentatie.
Of de maker hierbij de juiste keuze heeft gemaakt en/of fouten heeft gemaakt (alhoewel; wat is fout en wat is goed) dat is een geheel andere discussie.
Kortom er kan in ieder geval nooit of te nimmer sprake zijn van registratieve fotografie in de negatieve zin.
Derhalve mijn advies dan ook aan personen die van mening zijn dat ze het werk van anderen moeten/mogen beoordelen: Schrap de term "registratieve fotografie" uit je woordenlijst en bespreek wat je ziet in de foto, bespreek je indruk/mening over de keuze(s) die de maker heeft genomen maar noem het nooit een "registratieve foto".
See you next time.
Beide clubs hebben als één van de activiteiten het bespreken van foto's van leden al dan niet in wedstrijd verband, soms door de leden zelf, soms door een externe bespreker "beoordeler".
In bijna iedere bespreking van foto's hoor ik minstens één keer maar soms vaker de term "registratieve fotografie". Het erge daarbij is dan vaak dat deze term niet wordt uitgesproken als een vorm van fotografie maar als iets vies, iets smerigs iets "not done".
Maar wat is nu eigenlijk "registratieve fotografie"?
Zoeken op Internet levert de volgende definitie: registratie (audiovisuele)
opname waarbij de camera vastlegt wat zich voor de lens bevindt '
Wanneer we deze definitie aanhouden dan is het resultaat dat elke vorm van fotografie, elke foto die we bekijken registratieve fotografie is.
Jaren geleden heb ik met een beeldend kunstenaar een discussie gehad over dit onderwerp. Zijn standpunt was dat een fotograaf zich nooit kunstenaar mag noemen omdat welke vorm van fotografie dan ook een registratie is van de werkelijkheid. In zijn optiek moet een ware kunstenaar instaat zijn om een kunstwerk te maken (in welke vorm dan ook) zonder daarbij een zichtbaar onderwerp als uitgangspunt te hebben.
Wanneer we terugkijken op de geschiedenis van de fotografie komt de belangrijke rol die het medium speelt duidelijk naar voren. Vanaf het eerste begin van de ontwikkeling van de fotografie is het gebruikt om de geschiedenis in beeld vast te leggen. Hierdoor ontstond een meer natuurgetrouwe weergave van de realiteit. Na een lange periode van ontwikkeling werd de fotografie toegankelijk voor iedereen en ontstonden er verschillende toepassingen.
Al heel snel na de ontdekking van de fotografie werd er sprake van een scheuring tussen documentair en artistiek gebruik van de fotografie. Documentaire fotografen verlangden scherpte en nauwkeurigheid, terwijl artistieke fotografen dit niet per se probeerden te bereiken.
Deze tweedeling is in de loop der jaren als maar groter geworden.
Een van de belangrijke vormen van fotografie is "documentaire fotografie" een vorm van registratieve fotografie
Documentaire fotografie onderscheidt zich echter van pure registratieve fotografie door het feit dat de fotograaf zijn visie van de werkelijkheid in de foto laat zien.
Terug naar de kreet "registratieve fotografie". Eigenlijk is dit dus de bron van fotograferen en er is zeker niets mis mee. Maar wat bedoeld de bespreker/beoordeler van de foto nu eigenlijk wanneer hij/zij zegt: "dit is een registratieve foto" (en dus niet goed).
Wat ik in de loop der jaren heb kunnen opmaken uit deze loze kreet is dat er bedoeld wordt dat de maker van de foto stomweg op de ontspanknop heeft gedrukt zonder een bewuste keuze te maken.
Maar is dat wel zo?
Ik ben van mening dat fotografen of het nu beroeps- of amateurfotografen zijn, bij iedere foto die ze presenteren hebben nagedacht. Nagedacht over het onderwerp, het standpunt, de belichting, de compositie/uitsnede, de nabewerking en/of de presentatie.
Of de maker hierbij de juiste keuze heeft gemaakt en/of fouten heeft gemaakt (alhoewel; wat is fout en wat is goed) dat is een geheel andere discussie.
Kortom er kan in ieder geval nooit of te nimmer sprake zijn van registratieve fotografie in de negatieve zin.
Derhalve mijn advies dan ook aan personen die van mening zijn dat ze het werk van anderen moeten/mogen beoordelen: Schrap de term "registratieve fotografie" uit je woordenlijst en bespreek wat je ziet in de foto, bespreek je indruk/mening over de keuze(s) die de maker heeft genomen maar noem het nooit een "registratieve foto".
See you next time.
vrijdag 24 september 2010
Fotoshoot Yolanda
Afgelopen zondag heb ik samen met Theo van Mourik van Fotokring Geleen en model Yolanda in de binnenstad van Geleen een fotoshoot gedaan. Uitgangspunt van de shoot was samen met Theo experimenteren met "off camera flash" en uiteraard voor Yolanda enkele mooie foto's voor haar portfolio.
We hebben gekozen voor de lokatie bij het nieuwe winkelcentrum bij de ingang naar Jan Linders. Theo heeft hier een serie opnames gemaakt van Yolanda bij de gesloten rolpoort en ik had het idee om foto's van Yolanda te maken in een winkelstraat met een achtergrond met winkelreclames. Ik had hierbij een paar foto's van Neil van Niekerk in mijn achterhoofd.
Dit is de eerste foto die ik van deze shoot heb uitgewerkt.
Voor deze opname zijn drie reportage flitsers gebruikt. De hoofdflitser staat camera rechts met een "shoot through" paraplu en een ½ CTO gel. De tweede flitsers staat links van Yolanda in de winkelportiek als invulflits, ook met een paraplu zonder gel. De derde flitser staat hoog links achter Yolanda als haarlicht. Deze flitsers is voorzien van een zelfgemaakte snoot.
De foto is verder bewerkt in Photoshop en daarna in de plugin AdJust van Topaz labs. Met deze plugin heb ik op de achtergrond een pseudo HDR bewerking toegepast en daarbij Yolanda ongemoeid gelaten. Als laatste is er nog een kader toegevoegd met Photoframe Pro van OnOne software.
Ok, dat is de informatie over deze shoot en deze foto. De komende dagen zal ik de rest nog uitwerken en deze op mijn flickr account plaatsen.
See you next time.
Abonneren op:
Posts (Atom)